Η γεωμορφολογία του φυσικού περιβάλλοντος ευνόησε από τον 16ο αιώνα την ανάπτυξη εγκαταστάσεων με μηχανικές διατάξεις, κατά μήκος ποταμών, ρεμάτων και πηγών, τους νερόμυλους, που εκμεταλλευόμενοι την φυσική δύναμη του νερού επεξεργάζονταν τις παραγόμενες πρώτες ύλες. Αυτή η πρώιμη βιοτεχνική παραγωγή, αποτέλεσε ένα σύστημα παραγωγής με βάση την οικοτεχνία. Περιλάμβανε την άλεση σιτηρών για την παραγωγή αλεύρων, ελαιόλαδου, σησαμέλαιου κ.α.

Οι νερόμυλοι μαρτυρούν την τεχνολογική γνώση της εποχής και τη στενή σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, πριν από την επικράτηση των βιομηχανικών μορφών ενέργειας.