Ιδρύθηκε περί τα τέλη του 19ου αιώνα.

Πρόκειται για ένα συγκρότημα ενός επιμήκους χαμηλού κτηρίου με κεραμοσκεπή και άλλων κτηρίων και ενός διορώφου επίσης με κεραμοσκεπές, που εφάπτονται όλα μεταξύ τους. Μέσα στο επιμήκες κτήριο παρατάσονταν τουλάχιστον τέσσερις αλεστικές μηχανές με τέσσερα ζεύγη από μυλόπετρες. Τα άλλα κτήρια στέγαζαν αποθηκευτικούς και βοηθητικούς χώρους και το διόρωφο ήταν η κατοικία του μυλωνά. Το συγκρότημα εδράζεται επάνω σε μία λίθινη τοξοστοιχία, κάτω από την οποία παρατάσσονται οι τέσσερις οριζόντιες φτερωτές που με τη ροή του νέρου μετέδιδαν την κίνηση στις μυλόπετρες.

Η διώροφη κατοικία είναι επίσης λιθόκτιστη στο ισόγειο και με επιχρισμένο μπαγδατί στον όροφο. Φέρει ξύλινη τετράρριχτη στέγη με βυζαντινά κεραμίδια. Στο ισόγειο διαμορφώνεται χώρος ανάπαυσης, αποθήκης και του κλιμακοστασίου προς τον όροφο. Ο όροφος έχει δύο κύριους χώρους και ένα βοηθητικό.

Σήμερα ο νερόμυλος δεν λειτουργεί, ενώ έχει πλεόν υποστεί σημαντικές βλάβες με την κατάρρευση των στεγών. Η αποκατάσταση του μνημείου διαφυλάσσει τη μνήμη της προβιομηχανικής τεχνολογίας και της αγροτικής ζωής του τόπου.