Κατά τον 19ο αιώνα, η βιομηχανική και τεχνολογική ανάπτυξη, σε συνδυασμό με την επέκταση των διεθνών μεταφορών, ενίσχυσε τη ζήτηση για μέταλλα ως βασικές πρώτες ύλες.

Η Θάσος, με μεταλλευτική παράδοση από τον 7ο αιώνα π.Χ., γνωρίζει από το 1903 νέα περίοδο βιομηχανικής εκμετάλλευσης, όταν η γερμανική εταιρεία «SPEIDEL—Pforzheim» αναλαμβάνει τα μεταλλεία στις Βούβες. Δημιουργούνται εγκαταστάσεις εμπλουτισμού και φρύξης, ενώ το κτήριο «Παλατάκι» στεγάζει διοίκηση και εργαστήρια. Η δραστηριότητα, παρά τις διακοπές, συνεχίζεται έως το 1962, αφήνοντας σημαντικό τεκμήριο της ελληνικής βιομηχανικής ιστορίας και της ανάπτυξης μεγάλης κλίμακας μεταλλευτικής παραγωγής.

Παράλληλα, στην Κίρκη Έβρου, από το 1880, αναπτύσσεται η εκμετάλλευση αργυρούχου μολύβδου, ψευδαργύρου και χαλκού, ενώ στην περίοδο της Κατοχής κατασκευάζεται ένα εμβληματικό εργοστάσιο εμπλουτισμού μεταλλεύματος.