Ίδρυση περί των αρχών του 20ου αιώνα.

Πρόκειται για ένα πενταώροφο συγκρότημα που αποτελείται από τέσσερις όμοιες ενωμένες κατακόρυφες στήλες, με επαναλαμβανόμενες όψεις, οι οποίες στήλες επικοινωνούν μεταξύ τους εσωτερικά.
Η κύρια όψη χαρακτηρίζεται από συμμετρία, επανάληψη και πλούσιο διάκοσμο με στοιχεία νεοκλασικισμού και επιρροές από την οθωμανική αρχιτεκτονική. Φέρουν έντονα κάθετα και οριζόντια έξεργα διακοσμητικά στοιχεία, ψευδοπεσούς με κορινθιανά κιονόκρανα και οριζόντιες ταινίες. Οι τέσσερις επιστέψεις, επίσης πλούσιες σε διάκοσμο, φέρουν επάλληλα καμπυλόγραμμα, κυματοειδή και κάθετα στοιχεία και ανάγλυφες παραστάσεις από άνθη, ήλιους και οικόσημα.
Τα ψηλά παράθυρα με ξύλινα κουφώματα και μεταλλικά κιγκλιδώματα εξασφάλιζαν φυσικό φωτισμό και αερισμό των χώρων, δημιουργώντας κατάλληλες συνθήκες για την αποθήκευση και επεξεργασία του καπνού.

Οι εξωτερικοί τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από φέρουσα λιθοδομή, επιχρισμένοι ενώ στο εσωτερικό αναπτύσσεται ξύλινος φέρων οργανισμός με υποστυλώματα, δοκούς, ξύλινα πατώματα και ξύλινη δίρριχτη στέγη σε κάθε τμήμα του κτηρίου. Η συνεργασία πέτρας και ξύλου επέτρεπε την ασφαλή μεταφορά των φορτίων και τη δημιουργία μεγάλων χώρων αποθήκευσης σε πολλούς ορόφους.

Το κτήριο έχει αποκατασταθεί από τον Δήμο Καβάλας και στεγάζει πολιτιστικές συλλογές, τη Δημοτική Πινακοθήκη, ενώ τμήμα του προορίζεται για τη στέγαση του Μουσείου Καπνού Καβάλας. Αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα επανάχρησης μνημείου βιομηχανικής κληρονομιάς.